Μη μου την κρίση τάραττε

Η κατάσταση που ζούμε είναι το αποτέλεσμα μιας συνισταμένης αποφάσεων – δεσμεύσεων - συγκυριών που έχουν ως εμπλεκόμενους το κεφάλαιο ( αυτούς που έχουν ουσιαστικά την εξουσία και κατ επέκταση και το μέσον για να την ακουμπήσουν ) , τους πολίτες και τους εκλεγμένους από τους πολίτες πολιτικούς όπου και ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί έχουν ευθύνες .

Η κρίση λοιπόν είναι υπαρκτή . Δεν είναι μόνο χρηματοπιστωτική , δεν είναι μόνο πολιτική η πολιτειακή είναι κυρίως ανθρωπιστική και πολιτισμική . Έτσι όπως όταν έχει πλημμυρίδα δεν βλέπει καθαρά το μέρος της ακτής που καλύπτει το νερό , ερχόμενη η άμπωτις εμφανίζει και την συνέχεια της , έτσι και εδώ . 

Ναι είναι ο καπιταλισμός η νεοφιλελευθερισμός η οι συνέπειες του μη παρεμβατικού κράτους προς όφελος εκείνου στον οποίο χρεωστάει την ύπαρξη του , στον πολίτη . Ο μόνος τρόπος να καλυφτεί από την εκμετάλλευση των κεφαλαιούχων ο μη κεφαλαιούχος , άρα και αδύνατος , είναι το κράτος και οι παρεμβάσεις που θα μπορούσε να κάνει , για αρχή , για να τον προστατέψει από αυτόν που θέλει να του πάρει την εξουσία . Και βρήκε λοιπόν τον τρόπο . Ελεύθερη αγορά και άλλου τέτοιου είδους μαλακιες . 

Ένας από τους λόγους που υπερίσχυσε ο καπιταλισμός έναντι του σοσιαλισμού – μαρξισμού εκτός από το ότι ουσιαστικά οι προαναφερθέντες δεν εφαρμόστηκαν κατά γράμμα η έστω κατά μια μικρή απόκλιση είναι ότι τους είχε απέναντι του και έδινε ελάχιστα ποσοστά από τα υπερκέρδη του , μόνο και μόνο στην ιδέα ότι θα μπορούσαν κάποτε να εφαρμοστούν . 

Τώρα , αφού πια έχουν πεθάνει και θεωρούνται από τους συγχρόνους νεοφιλελευθεροοικονομολογους παρωχημένοι η ουτοπικοί το αποτέλεσμα είναι ότι ο καπιταλισμός καλπάζει στην κούρσα , χωρίς αντίπαλο . Είναι πιο ωμός , πιο βίαιος πιο βάναυσος από ποτέ , ακόμη και στις χώρες που ένθερμα τον υποστήριζαν  , χαρίζοντας απλόχερα αυτά που είχε υποσχεθεί : ανεργία , «ενδοκοινοτικό χρέος» και χρέος προς τρίτους με αντάλλαγμα τι άλλο ; Κέρδη . Κέρδη που πάνε σε αυτούς που τον ελέγχουν . 

Άρα , η ανεργία , όπου και είναι κάτι που άμεσα μας πονά σαν πολίτες  , είναι απλά ένα αποτέλεσμα , ένας αριθμός , που κοιτάζει στο χαρτί ένας χόντρος πουροκράτωρ και γελά . Ουδόλως ενδιαφέρεται για το αν πεινάς , αν θέλεις να βγεις μια βόλτα και δεν μπορείς η ακόμη και αν πεθάνεις . Κάτι μου θυμίζει αυτό . Α ναι την Αφρική . Μα αυτό θα το αναλύσουμε άλλη φορά 

Ακόμη σίγουρα δεν θεωρώ δραματική εξέλιξη στην ανθρωπότητα την απελευθέρωση της γυναίκας  οικονομική και μη . Το δραματικό θα ήταν να μην υπήρχε και δεν καταλαβαίνω γενικότερα το σκεπτικό αυτό . Το θέμα δεν είναι να εργάζονται οι άνδρες και να κυλά η ζωή ή έστω και έτσι να ήταν ,  όπως το θέτεις , το κεφάλαιο θα είχε τα αντανακλαστικά να το διαχειριστεί . Ακόμη και αυτό που αναφέρεις στην προτελευταία παράγραφο είναι το αποτέλεσμα της εξειδίκευσης των εργαζομένων για την βελτίωση του ρυθμού παραγωγής προϊόντος . Είναι ένα λογικό αποτέλεσμα , βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα γινόταν .

Γιατί δεν λύνεται το πρόβλημα και κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε ;

Απάντηση 1 : Ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή θα ζούμε έτσι όπως ζούσαμε κάποτε , θα καταναλώνουμε ακόρεστα , με τον ίδιο ρυθμό .

Απάντηση 2 : Δεν ήμαστε ικανοί ούτε πραγματικά θέλουμε να αλλάξουμε την κατάσταση που μας βαραίνει . 

Η κεφαλαιοκρατία , έχει ένα σημείο που πονά . Τον χρόνο . Δεν δύναται να τον διαχειριστεί ούτε να προλάβει τυχούσες , δυσάρεστες για αυτήν εξελίξεις . Εκεί πρέπει να εστιάσουμε . Το πρόβλημα της ανεργίας , δεν θα λυθεί μέσα στα πλαίσια του φιλελευθερισμού – καπιταλισμού .

Η λύση των προβλημάτων που αναφέρονται και στο κείμενο σου λύνονται ( κατά την γνώμη μου )μόνο με ένα τρόπο . Την πλήρη κατανόηση της καταστάσεως από τους αδύνατους και την δημιουργία ενός κινήματος ανθρωπιστικού  που θα έχει ως βάση τον πολιτισμό την αλληλεγγύη την ελευθερία και την ισότητα . Από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε .

Μία άλλη διάσταση της κρίσης

Δύο χρόνια τώρα, και παρά πάνω, η Ελλάδα συζητάει για το πρόβλημα της κρίσης που την ταλαιπωρεί. Τα γεγονότα και οι εξελίξεις πολλές. Οι πληροφορίες και η παραπληροφόρηση ακόμα περισσότερες. Οι θεωρίες διαδέχονται η μια την άλλη ανάλογα με το κλίμα της κάθε χρονικής περιόδου. Υπάρχει κρίση στα αλήθεια? Η κρίση είναι ψεύτικη? Η κρίση είναι τεχνίτη? Θέλουν να μας φτωχύνουν? Η κρίση είναι μεμονωμένη ή είναι παγκόσμια? Άλλοι πάλι το χοντραίνουν το παιχνίδι αναλύοντας θεωρίες για οικονομικούς δολοφόνους και για παιχνίδια χωρών ή ακόμα εταιριών. Άλλοι λένε ότι φταίει ο κόσμος που είναι υπερκαταναλωτικός. Ίσως είναι όλα αυτά μαζί.

Πιστεύω σε πολλά από αυτά, ταυτόχρονα. Ένα όμως μου κεντρίζει το ενδιαφέρων πιο πολύ. Αυτό δεν είναι άλλο από το πρόβλημα θέσεων εργασίας. Οι θέσεις εργασίας λιγοστεύουν μέρα με τη μέρα. Όλοι ψάχνουν μια θεσούλα για να εργαστούν. Λογικό και δίκαιο. Από πού όμως δημιουργούνται οι θέσεις εργασίας? Τις γεννάμε?

Είναι επόμενο εφόσον έχουμε κρίση και οι επιχειρήσεις δεν πάνε καλά, να μειώνονται οι θέσεις εργασίας αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Και ρωτάω εγώ τώρα… Αν όλα πήγαιναν καλά στην οικονομία της χώρας θα είχε λυθεί το πρόβλημα της ενεργείας?

Στην εποχή των παππούδων μας εργαζόταν μόνο ο άνδρας του σπιτιού (και ένα μικρό ποσοστό γυναικών) και μπορούσε να συντηρήσει με τα χρήματα που κέρδιζε μια τετραμελή οικογένεια. Οι θέσεις εργασίας ήταν αρκετές για όλους. Αργότερα αναπτύχθηκε ο φεμινισμός, και καλά έκανε, και οι γυναίκες άρχισαν να αποκτούν τα ίδια εργασιακά δικαιώματα με τους άνδρες. Αυτομάτως αυτό σημαίνει ότι καλύπτονταν όλο και περισσότερες κενές θέσεις εργασίας. Στην εποχή μας οι γυναίκες έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με τους άνδρες, μην πω και περισσότερα. Παρατηρούμε όμως ότι ενώ στο σπίτι δουλεύει και η «μαμά» και ο «μπαμπάς», τα χρήματα που συγκεντρώνονται είναι λιγότερα από αυτά που έπαιρνε ένας άνδρας μόνος του το 1960! Γιατί? Πως προέκυψε αυτό? Δεν θα το αναλύσω τώρα. Θα απαντήσω μόνο με μια φράση που είπε ο D. Rockefeller σε μια συζήτηση που είχε με τον μακαρίτη σκηνοθέτη A. Russo: «Προσπαθούσαμε να βρούμε έναν τρόπο να φορολογήσουμε και τους άλλους μισούς πολίτες. Κι έτσι αναπτύξαμε τον φεμινισμό».

Κι έρχομαι εγώ τώρα με το μικρό μου μυαλουδάκι και λέω. Έστω ότι μια χώρα έχει 2.000.000 ενεργούς άνδρες πολίτες. Και υπάρχουν 2.100.000 θέσεις εργασίας σε αυτή τη χώρα (πολύ αισιόδοξος αριθμός). Όλοι μπορούν να εργαστούν και όλα βαίνουν καλώς σε αυτή την περίπτωση. Αν τώρα υποθέσουμε ότι στη χώρα αυτή υπάρχουν και 2.000.000 ενεργές γυναίκες πολίτες πού θα βρεθούν άλλες τόσες θέσεις εργασίας για να είναι ικανοποιημένοι όλοι? Θα μου πείτε βεβαίως - βεβαίως ότι σε μια αναπτυσσόμενη χώρα οι θέσεις εργασίας αυξάνονται. Ναι, αλλά καμία χώρα δεν έχει ανάπτυξη στο διπλάσιο. Είναι οικονομικά και μαθηματικά αδύνατον! Άρα κάποιοι μένουν χωρίς θέση εργασίας. Το σύστημα αυτό θυμίζει το παιχνίδι με τις μουσικές καρέκλες. 10 παίχτες 9 καρέκλες. Όταν σταματήσει η μουσική και κάτσουν όλοι σε μια καρέκλα, κάποιος θα μείνει στην απέξω. Και ούτω κάθε εξής… Αυτή είναι μια πικρή αλήθεια…

Το πιο δραματικό είναι ότι κάποιοι, για το καλό υποτίθεται των ανθρώπων, προσπαθούν να αναπτύξουν θέσεις εργασίας. Ας πάρουμε για παράδειγμα την οικολογία που μας τα έχουνε κάνει βυζιά τα τελευταία χρόνια. Λέμε για παράδειγμα εμείς οι λογικοί και ανοιχτόμυαλοι πολίτες «να εισηγηθούμε στο κράτος να φτιάξει αιολικά πάρκα για να έχουμε ρεύμα από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και για να αναπτυχθούν νέες θέσεις εργασίας! Μπαρμπούτσαλα! Τα αιολικά πάρκα είναι μια βλακεία και μισή! Είναι κάτι τεράστιοι ανεμιστήρες που κοστίζουν πανάκριβα και η συντήρησή τους είναι ακόμα πιο ακριβή και το κέρδος σε ρεύμα είναι μικρό. Άσε που χαλάει εντελώς την αισθητική του φυσικού περιβάλλοντος. Να χαζεύεις τώρα ένα βουνό καταπράσινο και συνάμα κάτι κέρατα τεράστια να περιστρέφονται. Όσο για τη δημιουργία θέσεων εργασίας, αυτές είναι ελάχιστες. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι κάποιοι πονηροί μοσχοπουλάνε αυτά τα οικολογικά κατά τα άλλα προϊόντα σε τρίτες χώρες για ποιον άλλο λόγο? Για το κέρδος. Διότι αν θέλαμε οικονομία και τσάμπα ρεύμα θα αναπτύσσαμε θεωρίες Tesla και θα είχαμε τσάμπα ρεύμα εις τους αιώνες. Και αυτό δεν είναι μύθος. Ήδη οι επιστήμονες αναπτύσσουν κάποιες από τις θεωρίες του και στο κοντινό μέλλον θα έχουμε ασύρματο ρεύμα χωρίς καλώδια. Αλλά για τσάμπα και άφθονο ρεύμα ούτε συζήτηση. Πως θα κερδίζουν οι εταιρίες? Κλέφτες θα γίνουνε? Κλέφτες είναι τώρα!

Η ανθρωπότητα, πάνω στην προσπάθειά της να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα με χαζό αποτέλεσμα. Κάθε χρόνο παρατηρούμε καινούριες ειδικότητες σε σχολές, για πολύ εξειδικευμένες θέσεις προκειμένου να υπάρξει κάποια απορροφησιμότητα των παιδιών αργότερα αλλά τελικά μένουν με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά στο χέρι. Έχουμε χωρίσει κάθε επάγγελμα σε 10 μέρη προκειμένου να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Ο ηλεκτρολόγος έχει διαιρεθεί και εξειδικευτεί σε ηλεκτρολόγος που αλλάζει λάμπες, σε άλλον που συνδέει καλώδια, σε κάποιον άλλο που κόβει καλώδια, σε άλλον που είναι για την κουζίνα, σε άλλον για το μπάνιο και τα λοιπά. Φυσικά το παράδειγμα είναι χιουμοριστικό! Ένα είναι σίγουρο. Ότι όλα γίνονται για να κερδίζουν όλο και περισσότερα χρήματα τα μεγάλα Κεφάλαια. Γιατί να εργάζεται ένας άνδρας 8 ώρες την ημέρα και να παίρνει 1000 ευρώ το μήνα ενώ μπορούν να εργάζονται και ο άντρας και η γυναίκα από 8 ωρίτσες ο καθένας (διπλή παραγωγή και κέρδος για το Κεφάλαιο) και να παίρνουν 500 ευρώ ο ένας και 500 ο άλλος!

Το πρόβλημα είναι σοβαρό και δεν υπάρχουν πολλές λύσεις στο κεφάλι μου για να τις αραδιάσω. Αυτό που με ανησυχεί πιο πολύ είναι ότι κανένας δεν έχει κάνει νύξη στο θέμα αυτό μέχρι τώρα. Σαν να μην υπάρχει. Και το να κάνεις ότι δεν υπάρχει ένα πρόβλημα είναι χειρότερο από το να αραδιάζεις ψέματα και δικαιολογίες.

Αναρωτιέται ο Δόκτωρ Τζέκιλ

Οταν η η εθελούσια αμνησία φέρει συμπτώματα εκλογολαγνείας .Και τούμπαλιν.

Η σύγχρονη Ελλάδα είναι για τον πούτσο .

Της πλάκας πολιτικοί , που βγαίνουν από πολίτες που κοιτoυν μόνο την πάρτη τους , που είναι ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κωλος μας , άρα και οι πολίτες είναι για τον πούτσο . 

Τι ελπίδες μπορεί να έχει κάποιος από μια τέτοια χώρα ; 

Ξεφτίλα , απόγνωση και δουλικότητα στα μεγάλα συμφέροντα η κεφάλαιο η ότι θες . 

Όχι δεν είμαι εκνευρισμένος , μιλώ – γράφω την γλώσσα που μιλάμε μεταξύ μας . 

Βλέπεις του γερμανούς , που είναι  της πλάκας και αυτοί , που πιστεύουν ότι ποτέ δεν θα τους πιάσει κάτι , ότι θα περάσουν αλώβητοι από την ολική καταστροφή που είναι σε εξέλιξη το ίδιο και όλοι οι δυτικοί . Αυτός είναι και ο τελικός σκοπός του άπατρι καπιταλισμού τελικά . 

Πλήρης έλεγχος . Έλεγχος παραγωγικών πηγών , έλεγχος παραγωγής – κατανάλωσης , έλεγχος οικονομικός , παγκοσμιοποίηση κυβερνήσεων και συγκέντρωση κέντρων αποφάσεων . 

Δεν είναι δηλαδή ότι μόνο η Ελλάδα είναι αυτή που είναι , το πρόβλημα είναι ότι όλοι οι δυτικοί πολιτισμοί είναι για τον πούτσο . Βασίζονται , καταναλώνουν και υπάρχουν στην καμπούρα των δούλων – ανατολικών – αφρικανικών χωρών ( ανθρώπων) . 

Ζούμε εις βάρος άλλων κύριε μαλακα . Άμα δει κάποιος με ψύχραιμη ματιά την πορεία της παγκοσμιοποίησης θα διακρίνει την ματαιότητα της . Άγγλε , γάλλε , γερμανέ , αμερικανέ είσαι της πούτσας πολίτης και εσύ .

 Έπεσες στην παγίδα και δεν σε ενδιαφέρει πια αν ζεις εις βάρος άλλων . 

Μπήκες στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ για να έχεις βενζίνη στο κωλαμαξο σου ( αφού έτσι πίστεψες) , φοράς ρούχα κόκκινα από το αίμα εκείνων που σε απάνθρωπες συνθήκες τις φτιάχνουν , όλα τα πράγματα που καταναλώνουμε κύριοι μαλακες είναι βαμμένα με αίμα . 

Όταν όμως έρθει η σειρά σου,  καθικι  , όπως ήρθε και στην Ελλάδα , που όπως προείπα και οι πολίτες εκείνης , αν και έχουν περάσει τόσες κακουχίες όπως πολύ πιθανόν και εσύ , είναι για τον πούτσο , εκεί θέλω να σε δω . 

Η μόνη λύση κύριοι μαλακες είναι η επανάσταση χωρίς επιστροφή . 

Δεν πρέπει να είναι μια επανάσταση που θα έχει σκοπό την επαναφορά του κόσμου στην πρότερη κατάσταση . Πρέπει να είναι επανάσταση που θα έχει στόχο να γίνει η γη ένα μέρος που όλοι θα μπορούν να ζουν με τα ιδία δικαιώματα και υποχρεώσεις , όλοι θα έχουν ακριβώς τα ιδία μέσα για να ζουν , μια πρότυπη «αποκαταναλωτικοποίηση» , «αποχρηματικοποίηση» μια επιστροφή «στην φύση» .   

Αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι θα πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να χάσουμε τόσα όσα θα χρειάζεται κάποιος συνάνθρωπος να ζει όπως εμείς . 

Το κωλοσυστημα σας , αυτό που μου διδάξατε , είδατε που οδήγησε . Ήρθε η ώρα να στείλουμε στο διάολο τον Ανταμ Σμιθ  , να κόψουμε το Αόρατο χέρι του , και να εξαφανίσουμε τις «φιλελεύθερες» καπιταλιστικές σκέψεις σας  κάνοντας  αυτό που πρέπει . 

Η δική μου ζωή αξίζει όσο και η δική σου ζωή αναγνώστη μου που και αυτή με την σειρά της αξίζει όσο και κάποιου που ζει στην Αλβανία που και αυτή με την σειρά  της αξίζει όσο κάποιου που ζει στην Αμερική , στην Γερμανία , στο Ιράν στο Ιράκ στην Αφρική η στην Ασία . 

Είμαστε όλοι όσοι και όλοι μπορούμε αποδεδειγμένα να γίνουμε τα καθικια που κατηγορούμε αν είχαμε την ευκαιρία , μα είναι κοντά η ώρα που θα κληθούμε να αποφασίσουμε στο δίλλημα ελευθερία η βαρβαρότητα . 

Και εμείς καθόμαστε και ασχολούμαστε με το ποιος θα βγει πρώτος , δεύτερος η τρίτος στις εκλογές . Για αυτό σε λέω μαλάκα .

Για να είμαστε ελεύθεροι θα πρέπει να σκοτώσουμε τον ιδιώτη που κρύβεται μέσα μας .

Μα τι κάθομαι και σου λέω αφού βλέπω τι διάλεγες πάντα ……… Μαλάκα κύριε Χάιντ

Με τιμή Κ. Χάιντ . 

Υ.Γ. Το ….. « για τον πούτσο»  το εχω πάρει από το βιβλίο Football factory Που ξεκινά έτσι :" Η Κόβεντρυ είναι για τον πούτσο. Μαλακία ομάδα , μαλάκες οπαδοί . " ( Που δεν έχει και άδικο )

Το όραμα του αλλήθωρου

Μιλάμε για μέγα οραματιστή , στοχαστή και διανοούμενο της εποχής μας . Εάν αφήσει ακόμη καράφλα βάλει και στρογγυλά γυαλιά θα μοιάζει απίστευτα με τον Γκάντι . Φιλάνθρωπος , φιλειρηνιστής , φιλόζωος , φιλομαθής , εκσυγχρονιστής και κυρίως δημοκράτης και φιλαλήθης  . 

Αυτά τα επίθετα χαρακτηρίζουν τον καρατζαφυρερ και όλο το πολιτικό μας σύστημα μα και τους πολίτες .

Είναι προφανές ότι μας ρίχνουν στην παγίδα του αποπροσανατολισμού . Λες και το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή , το πρωτεύον πρόβλημα είναι οι λαθρομετανάστες , όπου συμφωνώ ότι όσο το παραμερίζουμε τόσο θα φουντώνει , όμως αυτή δεν είναι κατάλληλη στιγμή να συζητήσουμε σοβαρά για αυτό . 

Ποια λοιπόν η παγίδα . 

Αποπροσανατολιστική πόλωση κοινωνικών ομάδων , ( όπου κοινωνικές ομάδες βαλε πρώτα την λέξη συμφέρον και μετά την φράση  δυσκολία διαβίωσης λόγο εγκληματικότητας ) με επαναφορά στο προσκήνιο , προβλημάτων τα οποία διχάζουν τις κοινωνικές ομάδες εφαρμόζοντας αμφιλεγόμενες πρακτικές «σοκ» με όπως είπα και πριν σκοπό να διχάσουν και να δώσουν την εικόνα ενός αυστηρού – βάρβαρου – αστυνομικού κράτους που κάνει εθνικές διακρίσεις πετυχαίνει διπλό τζακ ποτ . 

1. Οι εθνικιστές – δεξιοί παίρνουν τα πάνω τους , ξεσαλώνουν , δικαιώνονται όταν έλεγαν να τους κρεμάσουμε να τους βιάσουμε και να βάλουμε τα κεφάλια τους στον τοίχο ενώ παράλληλα,

2. Οι αμφισβητίες του συστήματος , οι υποψήφιοι καταστροφείς του αποδιοργανώνονται ελέω φόβου που πηγάζει από την έλλειψη σοβαρής οργάνωσης . 

Αυτοί που απλά ήρθαν παράνομα και όχι απλά δεν ενοχλούν το κράτος-κεφάλαιο  μα το διευκολύνουν  με τα φτηνά εργατικά τους (ανασφάλιστα ) χερια ,αν τον  πάνε αυτόν λοιπόν  σε στρατόπεδα συγκέντρωσης , εμάς θα μας κάνουν σαπούνια . 

Είμαστε μια χώρα υπό γερμανική κατοχή και η συγκέντρωση σε στρατόπεδα για καταναγκαστική εργασία με αντάλλαγμα ένα πιάτο φαί και την σιωπή είναι πρακτική που εδραίωσε η βάρβαρη  Γερμανία στην νεότερη ιστορία .Και όσο να μην αρέσει οταν ακούγεται αυτό , είναι η αλήθεια . Είμαστε μια χώρα υπό γερμανική κατοχή με άρωμα Ευρώπης .

Με Αράπη 

Κύριος Χαιντ 

Υ.Γ. Μια καινούρια τριχασμενη , σατανική , κακοπροαίρετη , αηδιαστική προσωπικότητα θα προστεθεί στις ήδη υπάρχουσες , άστοχες  γραφίδες  του μπλογκ μας Θα προσφέρει  ένα ευχάριστο άρωμα σαπίλας και αμφισβήτησης των γραφομένων των πουλημένων που γράφουν σε αυτό το μπλογκ  , ενάντια στους καλοπροαίρετους πολίτες και πολιτικούς της εξαιρετικής χώρας μας .

Καλώς να ορίσει λοιπόν ! 

Με τις ευχές μου για ένα ακόμη χειρότερο μπλογκ !

Το όραμα του Καρατζαφέρη

Με αφορμή τις μπούρδες που έλεγε προχθές ο Καρατζαφέρης για τους μετανάστες στην Ελλάδα ήθελα κι εγώ να κάνω κάποια σχόλια επί του θέματος. Ο Καρατζαφέρης πολλές ταινίες βλέπει. Θέλει να κλείσουμε τους μετανάστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης λέει. Μα καλά, που ζει ο άνθρωπος? Που νομίζει ότι βρίσκεται στην Γερμανία στο Νταχάου? Θα έπρεπε λέει να τους είχαμε συγκεντρωμένους σε στρατόπεδα και να δουλεύουνε με αντάλλαγμα ένα πιάτο φαί. Μιλάμε για σχέδιο 50 χρόνια μπροστά! Που το σκέφτηκε?

Για το μόνο που θα συμφωνήσω μαζί του είναι το οικονομικό. Είναι μεγάλη αλήθεια ότι βγαίνουνε πολλά χρήματα από τη χώρα μας στο εξωτερικό. Περισσότερα από όσα φανταζόμαστε. Πάνω σε μια συζήτηση που είχα με κάτι Πακιστανούς μου δηλώσανε με κάθε ειλικρίνεια ότι στο Πακιστάν αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τόση κρίση όση στην Ελλάδα. Η οικονομία του Πακιστάν έχει άνοδο χάρη στα χρήματα που στέλνονται από τις τους οικονομικούς μετανάστες σε όλες τις χώρες που διαμένουν. Υπερβολή? Μπορεί να υπερέβαλαν. Μου μιλήσανε όμως με αριθμούς. Ένας από αυτούς τους Πακιστανούς μου δήλωσε ότι στέλνει στο Πακιστάν (στην οικογένεια του) 1500 περίπου ευρώ το μήνα. Με τόσα χρήματα, εκεί, ζεις πλουσιοπάροχα. Και κάθομαι εγώ και σκέφτομαι. Αν στέλνει ο κάθε μετανάστης από 1000 ευρώ στη χώρα του μιλάμε για μεγάλα ποσά. Στους 10 μετανάστες είναι 10000 ευρώ. Στους 100 μετανάστες 100000 ευρώ. Δεν τα λες και λίγα. Σαφώς και δεν έχουν όλοι οι μετανάστες την ίδια οικονομική ευχέρεια. Οπότε δεν μπορώ να μιλήσω με ακριβής στοιχεία.

Πάντως αν ψάχνουμε για λύσεις υπάρχουν. Δεν είμαι κατά των μεταναστών αλλά καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει αρκετός χώρος για όλους σε μια χώρα 10 εκατομμύριων κατοίκων (και φυσικά δεν μιλάω για τον εδαφικό χώρο, αν και έτσι όπως πάει το πράγμα θα προβληματιστούμε και για αυτό μελλοντικά). Μπορούμε να δεχθούμε μετανάστες μέχρι ένα ποσοστό. Θα έπρεπε λοιπόν να υπάρχει νομοθεσία που να προσδιορίζει πόσους οικονομικούς μετανάστες μπορεί να φιλοξενήσει η χώρα μας. για αυτό. Επίσης μια ακόμα λύση είναι να μην επιτρέπεται να βγάζει κανείς χρήματα από την Ελλάδα. Η τουλάχιστον να υπάρχει ένα όριο (π.χ όχι πάνω απο 500 ευρώ το μήνα). Και φυσικά δεν είναι δύσκολο να ελεγθεί που μεταφέρονται τα χρήματα του καθενός.

Δεν αντέχω τους υπερβολικούς συναισθηματισμούς. Για να πάει μπροστά ένα σύνολο ανθρώπων πρέπει να τεθούν κανόνες. Εδώ δεν αναλύουμε τον προσωπικό πόνο του καθενός. Δεν κάνουμε μεσημεριανή εκπομπή. Όποιος έχει να προτείνει λύσεις ας αφήσει το σχόλιο του.

Γράφει ο Δόκτωρ Τζέκιλ

Εκτροχιάστηκε συρμός του προαστιακού

Σήμερα 21/1/2012 και ώρα 9:50 πμ περίπου εκτροχιάστηκε συρμός του προαστιακού σιδηρόδρομου λίγα μέτρα πριν την στάση ΣΚΑ Αχαρνών. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάποιος τραυματίας. Απο τις φωτογραφίες που ακολουθούν φαίνεται να μην υπάρχει κάτι σοβαρό στο όλο γεγονός. Οι επιβάτες που μείνανε να περιμένουνε στις ράγες επιβιβάστηκαν στον δεύτερο σειρμό που φαίνεται στη φωτογραφία με κατεύθυνση το αεροδρόμιο.
Προσοχή σε όσους θελήσουνε να μετακινηθούν με τον προαστιακό. Ο εκτροχιασμένος συρμός θα παραμείνει ακινητοποιημένος για άγνωστο χρονικό διάστημα.

Γράφει ο Δόκτωρ Τζέκιλ

Μας έβαλε τα γυαλιά η Σουηδέζα

Το άρθρο που

ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου 2011 στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter, ναυαρχίδας του σουηδικού τύπου, και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα αντικειμενικά, κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (και των σουηδικών ΜΜΕ δυστυχώς μεταξύ αυτών).

Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Η Κάισα Έκις Έκμαν επισκέφτηκε μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου όλοι συμφωνούν μεταξύ τους.
Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο όριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.
Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο. Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα. Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν. Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν. Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.

Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη σύνταξη στα 40». Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα». Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές. Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους. Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;
Τι τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης! Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε! Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη – 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, την στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4.
Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης. Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο. Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Και το οποίο, ως επιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ.

Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.
Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.
Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο «δυναστείες» – τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα. Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά λίγοι ξέρουν τι δρόμο πήραν τα χρήματα των δανείων. Πολλά από αυτά έχουν εξαφανιστεί στη διαφθορά και σε σκοτεινά συμβόλαια. Λέγεται ότι η κατασκευή ενός δρόμου στην Ελλάδα κοστίζει πολύ περισσότερο απ’ ότι στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς παρεμβάλλονται πάρα πολλοί μεσάζοντες. Ο λαός δεν θέλει να πληρώνει φόρους μιας και δεν παίρνει τίποτα ως ανταπόδοση από το κράτος. Ενα μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων πηγαίνει στη στήριξη μιας κρατικής γραφειοκρατίας που υπάρχει για να εξυπηρετεί μόνο τον εαυτό της. Ταυτόχρονα οι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες αποτελούν πονεμένη ιστορία για τον κόσμο. Ένας ασθενής πρέπει να πληρώσει φακελάκι στο γιατρό για να τον φροντίσει, ενώ οι Έλληνες μαθητές χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα για να ανταποκριθούν στις σχολικές εξετάσεις. Και μέσα σ’ όλα αυτά, ήρθε η οικονομική κρίση το 2008. Η Ελλάδα, η οικονομία της οποίας εξαρτάται από τον τουρισμό, επλήγη ακόμα πιο σκληρά.

Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για βγει η χώρα από την κρίση. Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει. Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται – μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει.
Αυτό ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση» και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού. Κατ’ απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι Έλληνες κρατικοί γραφειοκράτες έβαλαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο. Οι μισθοί θα συμπιεστούν και μεγάλα τμήματα γης θα ιδιωτικοποιηθούν. Παραλίες, αεροδρόμια, εθνικές οδοί και κατά το ήμισυ όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις θα ξεπουληθούν. Στην πλατεία Συντάγματος κυκλοφορεί μια φήμη ότι η Ακρόπολη θα εξαγοραστεί από μια γερμανική εταιρεία.

Έμενα στο σπίτι κάποιων νέων που ανήκουν στη «γενιά των 700 ευρώ». Σύντομα θα μεταμορφωθούν στη «γενιά των 500 ευρώ». Είναι στην ηλικία μου – 30 χρονών και πάνω – όχι τόσο νέοι τελικά, όπως νιώθουν πιο νέοι απ’ ότι είναι καθώς ακόμα αναρωτιούνται τι θα κάνουν στο μέλλον. Κανείς τους δεν έχει παιδιά. Το να κάνουν παιδιά είναι κάτι αδιανόητο γι’ αυτούς. Είναι μορφωμένοι, έχουν πολλά χρόνια πανεπιστημιακών σπουδών στο ενεργητικό τους, όμως δουλεύουν ευκαιριακά ως διακοσμητές γάμων. Ο ασφαλέστερος τρόπος να βρουν μια σταθερή δουλειά ήταν παλιότερα δια μέσου του κράτους, όμως αυτό πρόκειται τώρα να αλλάξει. Η κατάσταση αυτή δεν είναι εντελώς άγνωστη· το ίδιο ισχύει για τη γενιά μας σε όλη την Ευρώπη. Μόνο που στην Ελλάδα συμπιέζονται επιπλέον οι μισθοί μέχρι το κατώτερο όριο, με πρόσχημα την κρίση.
Στην πλατεία Συντάγματος διοργανώνεται κάθε απόγευμα συνέλευση. Όταν βρέθηκα εκεί στα μέσα του Ιούλη, ο αρχικός ενθουσιασμός είχε κάπως υποχωρήσει. Οι συμμετέχοντες δεν ήταν πια χιλιάδες, παρά εκατοντάδες. Ο καθένας μπορούσε να πάρει το λόγο και να μιλήσει ενώ τα θέματα ήταν διάφορα: από προτάσεις για γενική απεργία μέχρι εκκλήσεις να μην κλέβονται αντικείμενα από τους συγκεντρωμένους στην πλατεία. Ορισμένες ελληνικές λέξεις στριφογυρίζουν επίμονα στο μυαλό μου. Μία από αυτές είναι ο «Ισημερινός», που Σημαίνει Εκουαδόρ. Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, ήταν ένας μεγάλος ήρωας για την πλατεία. Τρεις στους τέσσερις Έλληνες επιθυμούν η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Εκουαδόρ και της Αργεντινής: να κηρύξει στάση πληρωμών του χρέους. Ένας στους τέσσερις θέλει να φύγει η χώρα από το ευρώ. Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό – παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.

Το πακέτο στήριξης που δόθηκε στην Ελλάδα δεν επιλύει την κρίση, παρά αναγκάζει τη χώρα να βυθιστεί βαθύτερα σ’ αυτήν. Αντί να γίνουν επενδύσεις στην ύπαιθρο, να φτιαχτεί κάποια παραγωγή που να μην βασίζεται στον τουρισμό, να χτιστεί κράτος πρόνοιας και να γεμίσει ο λαός αισιοδοξία, περικόπτονται τα εισοδήματα του κόσμου. Το ΔΝΤ, διαβόητο για τις πολιτικές λεηλασίας του στον τρίτο κόσμο, τα μάζεψε και έφυγε από τη Λατινική Αμερική. Τώρα κατασπαράσσει τα άκρα της Ευρώπης. Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί;
Κάισα Έκις Έκμαν